kerstversjes

Kerst versjes

• 
• 
  Kerstfeest
  
  Kerstfeest dat zijn lampjes in de bomen
  zingen bij het kaarslicht met elkaar
  stille nacht en nu zijt wellekome
  met witte sneeuw en wolken engelenhaar
  
  
  Kerstfeest dat is altijd weer bijzonder
  dan willen alle mensen samen zijn
  en een beetje denken aan het wonder
  van dat ene kindje teer en klein
  
  
  Kerstfeest dat zijn alle kleine dingen
  die ene ster die schittert in de nacht
  en engeltjes die altijd zullen zingen
  voor iedereen die nog op vrede wacht
  
  
  Kerstfeest in het bos
  
  
  Er staat een kerstboom in het bos
  met kleine engeltjes van hout
  met rode kaarsjes en een piek
  en balletjes van goud
  
  
  De boswachter heeft hem versierd
  voor alle dieren in het bos
  en er ligt ook voor allemaal
  een heel klein pakje op het mos
  
  
  De egel komt en het konijn
  het hert, de vos, de nachtegaal
  en iedereen roept naar elkaar:
  een vrolijk kerstfeest allemaal!
  
  
  De allerbeste wensen
  
  
  Sneeuw die dwarrelt neer
  wel honderdduizend vlokjes
  en in de winkelstraten
  klinkt de kerstmuziek
  binnen staat een boom
  met rinkelende klokjes
  wat slingers eromheen
  en bovenin een piek
  
  
  De postbode die brengt
  vandaag voor alle mensen
  weer grote stapels post
  hij heeft het heel erg druk
  en brengt voor jou en mij
  de allerbeste wensen
  voor in het nieuwe jaar:
  veel voorspoed en geluk
  
  
  Een engeltjesdroom
  
  
  Ik lag in mijn bedje - toen kreeg ik een droom
  ik was een klein engeltje hoog in de boom
  
  
  Ik poetste de ballen - ik stofte de piek
  en maakte met klokjes een beetje muziek
  
  
  Ik vlocht in de slingers wat engelenhaar
  Ik keek naar de kransjes en at er een paar
  
  
  Ik klom langs de takken - maar o wat een pech
  een takje was glad en mijn voetje gleed weg
  
  
  Ik viel naar beneden - "t was uit met de pret
  ik schrok want ik lag op de grond naast m'n bed
  
  
  Kind 1. Wij versieren onze kerstboom
  Kind 2. Hier een bal en daar nog één
  Kind 3. Ik schuif kransjes aan de takken
  Kind 4. En ik proef er even één
  
  
  Kind 1. Wij versieren onze kerstboom
  Kind 2. Oei, die bal valt op de grond
  Kind 3. Maar de chocolade kransjes
  Kind 4. Stop ik liever in mijn mond
  
  
  Kind 1. Wij versieren onze kerstboom
  Kind 2. Kijk, de piek gaat bovenop
  Kind 3. Maar de chocolade kransjes
  Kind 4. Gek hè, die zijn zomaar op
  
  
  Alle vier: Snap jij dat nou?
• 
  
• Google

Kerstgedichten en Kerstversjes

• 
  Park in de winter
  
  
  Het park ligt wijd en zijd onder de sneeuw
  en rond de zwarte groeve van de takken
  zweeft als een lassoworp de vlucht der meeuw.
  De kleine vijver is inktzwart en stil,
  als hoedde hij, een kleinodie, het slijk.
  De zomerboot, een dodenbark gelijk,
  ligt bij het tuinhuis, even zwart en stil.
  
  
  Watersneeuw
  
  
  De losse vlokken
  zijgen met de vleet
  in lodders ligt het land
  de lange laag te lijden
  die reeds aan 't dooien ons
  de maat vol modder meet.
  
  
  Het licht is aan de grond
  gedood tot grijs en grauw
  fantasties ligt de stad
  gewenteld uit de tijden
  de loden fosforlucht
  brandt op de daken blauw.
  
  
  Plamei en plodder eenzaam
  heen door dras en plas
  bezie de huizen niet
  die u ter wederzijden
  hun dompe warmten ballen ach-
  ter vrekkig vensterglas.
  
  
  Geen kerstcantate
  
  Niet alleen in het holst
  van de nacht van het jaar,
  iedere dag van het jaar
  heeft het licht het koud.
  
  Het vraagt om geen engelenstemmen,
  het hongert naar
  een beetje gerechtigheid
  aan deze kant van de tijd
  
  En dromen doet het ook niet van
  eeuwig hemelse zomers
  in en om het vaderhuis,
  het hunkert naar
  
  aardse dagen ooit
  zonder marteling en moord,
  het licht dat van puur licht
  kind is en woord.
  
  Last
  
  In het kind-zijn voel ik mij geborgen.
  Daar, waar het allemaal begint,
  waar men schoorvoetend wegen vindt
  naar de dag van morgen.
  
  
  Daar, waar ziel en zaligheid
  opgaan in ongekunsteld leven.
  Waar men bereid is te vergeven
  na een verbeten strijd.
  
  
  Daar, waar het kind wordt geboren,
  treden vergeten dromen naar voren,
  durven mensen weer te vragen.
  
  
  En wanneer hoogmoed de hoop verdrijft,
  waardoor men in dromen steken blijft,
  weet ik mij door het kind gedragen.
  
  
  25 december 1969
  
  Hij bad het Onze Vader.
  Wij keken naar het zwart
  dat ons voor ogen kwam.
  Een groot diep gat,
  zo dichtbij, dat God
  wel moest bestaan.
  
  
  Na het amen werd het licht.
  Scheen de zon
  in heldere groentesoep.
  Doopten wij ons wittebrood.
  Zagen wij de hemel
  in onze diepe borden.
  
  

Kerstliedjes

• 
  Klassieke kerstliedjes
  De herdertjes lagen bij nachte
  Er is een kindeke geboren
  Jingle Bells
  Komt allen tezamen
  Nu zijt wellekome
  O Denneboom
  Stille nacht, heilige nacht
  Wij komen tezamen
  Populaire kerstliedjes
  12 Days of Christmas
  Frosty the snowman
  Last Christmas
  (Wham)
  Let it snow
  Rudolph the red-nosed Reindeer
  So this is Christmas
  We are the world

Kerstverhalen

• 
  De kerstboom
  Een kerstverhaal over een jonge den door Frans Schobbe
  Als je het pad verlaat en het dennenbos inloopt moet je diep bukken, ja misschien moet je zelfs op handen
  en knieën gaan. De takken hangen bijna tot op de grond en vormen een bruin en donker afdak waar elk
  geluid wordt gedempt en iedere voetstap klinkt alsof je een zak chips onder je voeten kraakt. Als je onder de
  bomen doorkruipt zul je op een goed moment weer in het licht komen. Daar waar de bomen verder uit elkaar
  staan en waar het gras hoog opgroeit. Op zo'n open plek kunnen niet alleen de lentebloemen en
  bosanemonen bloeien maar daar krijgen jonge dennenboompjes de ruimte.
  
  Op een zo'n open plek in het bos stond tussen het kniehoge gras een hele prille loot. Zijn stam was nog niet
  meer dan een ielig twijgje dat wiegde met elk zuchtje wind. Maar hij staarde verlangend omhoog naar de
  hemel en de zon. Daarboven dreven de wolken voorbij en twinkelden de sterren bij nacht. Daar zag hij soms
  de melkwitte maan voorbij zeilen en onder zijn flinterdunne bast rilden dan zijn vragen. Wat was dat
  daarboven?
  
  Om het lootje heen torenden de oude statige dennen van formaat. Als het lootje daar naar keek beheerste
  slechts één gedacht zijn kleine kern: zo groot wil ik ook worden! Dus begon hij uit alle macht te groeien en te
  groeien. Hij zoog gulzig het water uit de grond, ving alle stralen van de zon die hij te pakken kon krijgen en
  liet gretig de wind langs zijn weinige naalden waaien. De hele zomer lang groeide hij met alle macht die in
  hem was. Toen de herfst kwam en de eerste dagen vorst het bos in hun greep hadden genomen rustte hij
  uit, tevreden met wat hij die zomer had bereikt. Zijn top keek ruim uit over het grasveld; hij kon gerust de
  winter tegemoet gaan.
  
  Toen de lente kwam en nauwelijks de laatste restjes sneeuw waren verdwenen kreeg het lootje een fikse
  teleurstelling te verwerken. Op een ochtend hipten wat konijnen rond op zijn grasveldje, waartegen hij op
  zich geen bezwaar had. Maar toen een van donderse knabbelaars met een sprongetje van niks over hem
  heen wipte was hij niet meer zo ingenomen met hun gezelschap. Als zelfs een konijn zo eenvoudig over hem
  heen sprong dan was zijn prestatie van vorige zomer lang niet zo indrukwekkend als hij zich had verbeeld.
  Daarom spande hij zich dat voorjaar buitengewoon in om te groeien dat het een lieve lust was. Hij keek
  alleen maar omhoog naar de toppen van de eerbiedwaardige sparren en stelde zich voor dat hij daar steeds
  dichterbij kwam. Hij genoot geen moment van de prachtige zomer die dat jaar bracht maar concentreerde
  zich helemaal op zijn groei. Toen de volgende herfst kwam was hij tevreden over zijn hoogte maar twijfelde
  aan de stevigheid van zijn bescheiden stammetje.
  
  En toen verschenen tijdens de koude dagen van november de vreemde wezens. Ze maakten zo veel herrie,
  dat alle dieren uit de omgeving weg snelden. Het boompje had nog nooit zulke opmerkelijke dieren gezien,
  ze liepen op twee poten en niet op vier. Ze bleven een tijdje op de open plek en lieten sporen na op de
  stammen van een paar van de hoogste sparren vlak bij het dennetje. Enkele dagen later kwamen er weer
  zulke wezens en die maakten nog veel meer kabaal, zo erg dat zelfs de kevers en de mieren zich verborgen
  hielden onder de grond. Het gevolg van het misbaar was dat een paar van de grote sparren, die waarop ze
  sporen hadden achtergelaten, met een enorm gekraak omvielen. Ze werden ontdaan van alle takken en
  bleven toen een paar dagen bloot en dood liggen. Toen werden ze weggesleept om nooit weer terug te
  keren. Het boompje vroeg zich verwonderd af waar de sparren heen waren gegaan.
  
  Het was echter geen droef afscheid want doordat de schaduwrijke reuzen verdwenen waren stond het
  dennetje de hele dag door in de zon en de volgende lente en zomer groeide hij wel drie keer meer dan de
  voorgaande zomers. In de avondschemering van een zo'n zomerse dag kreeg hij bezoek van de mol. Die
  had vlakbij zijn wortels een gang gegraven en dook nu plotseling naast hem op.
  
  "Mol, mag ik je wat vragen?" vroeg het dennetje met een dun stemmetje.
  
  "Nou vooruit," sprak de mol met zijn mond vol modder.
  
  "weet jij waar de grote bomen heen zijn? Ik zou het zo graag weten. Wie weet ga ik daar ook ooit naar toe en
  dan wil ik het graag nu al weten." Het bleef een tijdje stil.
  
  "Mnmm," mompelde de mol. "dikke bomen, mnmm. Die ben ik wel eens tegen gekomen. In een hele grote
  gang was het. Een lange gang van een hele dik mol, vermoed ik. Ze stonden daar te kraken in het
  pikkedonker. Een diepe gang was het ook, ja." Het had er alle schijn van dat de mol helemaal vergat dat hij
  in gesprek was met de jonge boom want hij staarde naar een modderkluitje en zweeg langdurig.
  
  "Wat deden ze nog meer?" vroeg de den tamelijk opgewonden en ijl.
  
  "Ze wachtten daar, wachten en kraken, ja. Wachten en kraken." De mol sjokte weg en verdween in een van
  zijn eigen duistere vochtige gangen. De den bleef vol vragen achter. Onder de grond vol duisternis wilde hij
  niet eindigen. Zijn naalden rilden bij het idee. Maar hij werd niet omgezaagd en naar een mijngang gebracht
  om het plafond te stutten. Dat jaar niet en ook niet het jaar daarna. Wel kwamen er na twee zomers weer
  wezens op twee benen. De den kende ze nu en wist wat hij kon verwachten. Ze maakten weer onmogelijk
  veel misbaar en liepen tussen de dennen door en wezen hier en daar. Ze wezen ook naar de den en dat
  maakte hem heel onzeker. Zou hij nu toch in het donker terecht komen? Maar nee, er verdwenen die dag
  heel veel van zijn broers, allemaal dennen van zijn leeftijd. Niet zo groot en machtig als de
  eerbiedwaardigen. Ze reikten niet hoger dan het gewei van een damhert. Toch verdwenen ze met
  onbekende bestemming en de den stond weer alleen op zijn open plek in het bos.
  
  Hij was blij de mus te zien op zijn bovenste tak. Het was een paar dagen nadat zijn open plek nog groter was
  geworden.
  
  De den lispelde heel zachtjes want hij wist dat de mus nogal snel schrok.
  
  "Mus, weet jij waar mijn broertjes gebleven zijn?"
  
  De mus vloog van schrik eerst drie rondjes rond de den en ging toen weer schielijk op zijn topje zitten.
  
  "Ja, nou, zeker. Dat weet ik, ja. Ik kan het wel zeggen. Wil je het weten?" De mus sprak snel en een beetje
  buiten adem. Dat deed ze altijd. Dat wist de den, dus probeerde hij zijn top zo stil mogelijk te houden.
  
  "Ja, alsjeblief," fluisterde hij.
  
  "Ze staan achter de ramen in de huizen. En sommigen staan op straat bij elkaar, maar dat worden er elke
  dag minder."
  
  "En wat doen ze daar achter ramen?" De den realiseerde zich dat hij geen flauw idee had van wat ramen en
  huizen waren. Maar hij wilde het toch weten.
  
  "Ze hebben heel veel kleuren in hun takken en toppen van sterrenglans. Ik ga er gauw weer heen, het is zo
  mooi om te zien." En voordat de den nog iets kon inbrengen vloog de mus er vandoor, gedreven door zijn
  onophoudelijke nieuwsgierigheid.
  
  De den bleef achter met veel vragen. Vragen die het hele volgende jaar en ook in de winter daarna nog door
  zijn sappen spoelden. Ja, bomen hebben veel geduld om lang over één ding na te denken. Als je ze maar de
  tijd geeft. Maar ook na vier winters wist de den niet meer dan toen de mus net weg gevlogen was. Hij was
  intussen een majesteit van een boom geworden die heerste over zijn prachtige plek in het bos. De zon
  bescheen zijn donker glanzende naaldendek met zichtbaar genoegen. De regen spoelde met plezier het stof
  van hem af na een hete zomer. Maar de den dacht na en lette niet op het voorbij gaan van de zomers. En
  toen, volkomen onverwacht, werd hij uit zijn overdenkingen weggerukt. Het gebeurde allemaal razendsnel,
  zeker voor een boom. Het was aan het begin van de winter op een miezerige dag in november.
  
  De voorman van de houthakkers liep rond op de open plek en gaf aanwijzingen. "Deze en die vier daar en
  dat hele bosje daar," wees hij. Ronkend kwamen de motorzagen in actie. De den voelde een eigenaardige
  kriebel onderaan zijn stam en vervolgens verloor hij elk gevoel in zijn wortels. Het was alsof ze er niet meer
  waren. De hemel zwaaide plotseling weg en toen scheen de zon van opzij op zijn takken. Het was een
  vreemde sensatie toen hij werd versleept en opgetakeld. Met een zwiep viel hij neer op een van zijn broers.
  En nauwelijks was hij van die schrik bekomen of er landde een ander op hem. En daarna viel er nog een en
  nog een. Zijn takken bogen door en hier en daar kraakte iets. De den wist niet zeker of hij het zelf was of een
  van zijn broers. Het was allemaal heel onaangenaam. Toen kwam er beweging en stak de wind op. Nadat
  het trillen ophield en de wind weer ging liggen werden de dennen afgeladen en overeind gezet. Zo stond
  onze den daar, een beetje schuin en hulpeloos. Te wachten op een onbekend lot. Onder zijn bast liep het
  sap langzaam naar beneden, als tranen van een angstig kind. Hij wenste dat hij nooit gewenst had groot te
  zijn. Dit was dus het lot van grote bomen. Zonder wortels tegen elkaar aangeleund staan en voelen hoe het
  leven traag uit je weg sijpelt. Wachtte hem nu een diepe donkere gang en zou hij moeten kraken onder het
  gewicht van de aarde? De gedachte alleen al deed zijn naalden omkrullen. Hij voelde een jeukende pijn aan
  de uiteinden van zijn top.
  
  Overal om hem heen was het lawaai van de tweepotigen, zoals hij de boomomzagers was gaan noemen. Hij
  kon ze zien over de toppen van zijn lotgenoten heen. Hij was de grootste van alle dennen die daar stonden.
  Hij zag verlichte ramen en kleuren in de nacht. Hij aanschouwde het antwoord op zijn vraag. Hij zag ramen
  en door de ramen de versierde kerstbomen. Prachtig was het en een diep verlangen rees op vanuit zijn
  jaarringen. Hij wilde ook zo staan behangen met glinstergouden ballen en getooid met een schitterende piek.
  Ja daarvoor had hij al die jaren zo zijn best gedaan. Om zo te pronken met zijn schoonheid was opeens zijn
  liefste wens. Maar het liep anders. Er kwamen weer mannen, bomen werden weg gehaald en een van de
  mannen zei:
  
  "Dat is "m, die daar moet het worden," en hij wees naar onze dennenboom. Ze sleepten hem weg van zijn
  plaats met een kraanwagen. De den durfde niet te kijken. Hij zou pas weer om zich heen kijken als hij in een
  kamer stond en ze hem vol zouden hangen met feestelijke lichtjes. Maar dat gebeurde niet want hij voelde
  dat hij rechtop werd gehouden en dat er met geweld houten pinnen onderaan zijn stam werden geslagen. De
  den leed een diep en stil verdriet zoals hij daar somber en duister stond. De hele nacht liet men hem staan,
  kaal en ongezien. Geen warme kamer vol van licht en geuren voor hem maar een grote kale leegte.
  
  Toen de volgende dag aanbrak kwamen de mannen terug en hingen zware dingen in zijn takken. Van onder
  tot boven werd hij behangen met zwarte dikke draden. Zijn takken hingen af, hij kraakte hier en daar. Hij was
  bevangen van verdriet en zelfmedelijden. Hij liet het allemaal gelaten over zich heen komen, wat kon hij er
  tegen doen? Niks toch?
  
  Toen kwam de avond en verschenen er nog meer mensen. Ze vulden het plein van voor tot achter. Ze
  wachtten op iets. De den wist niet waarop en hij wilde het ook niet weten. Toen kwam er een man naar voren
  met een gouden ketting om. De man zei een en ander tegen al de mensen op het plein. En toen zei hij heel
  luid, en alle anderen op het plein zeiden het met hem mee:
  
  "Tien, negen, acht, zeven, zes, vijf, vier, drie, twee, een… Oooh"
  
  Oh, want bij één gingen alle lichten aan in de grote boom midden op het plein. En iedereen was het er over
  eens: zo'n prachtige kerstboom had de stad in geen honderd jaar gehad. En onze den was het daar
  helemaal mee eens.
  

Kerstverhalen

• 
  De citerspeler
  Een Fins volksverhaal over een door heksen ontvoerd meisje
  Er was eens een knaap die geen liefje had. Het werd Kerstmis, en de andere jongens gingen allemaal naar
  het feest, maar hij bleef alleen thuis zitten. "Wat moet ik nou?" dacht hij. Hij pakte zijn beurs, ging een kaars
  kopen, haalde thuis zijn citer op en begaf zich naar het badhuisje, waar hij de kaars ontstak en op de kachel
  zette. Toen begon hij te spelen. Verzonken in droef gemijmer had hij zo een tijdje zitten tokkelen toen er
  plotseling een meisje het badhuisje binnentrad en begon te dansen. Vervolgens kwam ze naar de jongen toe
  en gaf hem een kus. Pas toen de klok middernacht sloeg verdween ze weer.
  
  De volgende avond begaf de jongen zich opnieuw naar het badhuisje om daar op zijn citer te spelen. En
  wederom kwam het meisje binnen en danste voor hem en gaf hem een kus. De derde avond nodigde de
  jongen zijn oude petemoei uit en vroeg haar om raad. De wijze oude vrouw dacht diep na en raadde hem
  toen: "Hang een kruis om je hals, over je kiel heen, en als dat meisje nu weer komt en je een kus geeft, hang
  haar dan snel het kruis om haar hals." Toen het meisje die avond kwam en hem wilde kussen hing hij gauw
  het kruis om haar hals. Ze riep zacht iets uit het raam, en van buiten hoorde hij het geluid van andere
  meisjesstemmen... De jongen schrok zo dat hij bewusteloos neerzeeg.
  
  De volgende morgen, toen hij ontwaakte, zag hij dat het meisje nog steeds bij hem zat. Hij liep naar huis, op
  de voet gevolgd door het meisje. Hij probeerde met haar te praten, maar ze kon geen woord uitbrengen.
  Meneer pastoor werd erbij geroepen en die las haar Gods woord voor. Dit gaf het met stomheid geslagen
  wicht op slag haar spraakvermogen terug, en ze vertelde waar ze vandaan kwam, dat ze geboren was op het
  slot en de dochter van de graaf was. "Wil je me begeleiden naar mijn vader?" vroeg ze de jongen.
  
  Zo gingen ze samen op weg, met een paard en een krakkemikkige wagen, waarmee ze het slot niet mochten
  bereiken, want de wagen begaf het en stortte in elkaar en het paard was binnen de kortste keren bekaf. Ze
  vervolgden hun weg nu te voet, tot ze tenslotte bij het kasteel kwamen. Daar werden ze echter niet zomaar
  binnengelaten. "Heeft de graaf niet een lief kindje?" vroegen ze. "Dat klopt ja," luidde het antwoord. "Wij
  komen met nieuws over dat kind," zeiden ze, en toen werden ze bij de graaf gebracht.
  
  De graaf vroeg: "Wat weten jullie van mijn kind?" - "Het enige wat we weten," zeiden ze, "is dat het kind
  eenentwintig jaar oud is, en dat het nooit gegroeid is en toch niet doodgaat. Dat is jullie kind namelijk
  helemaal niet, ik ben jullie dochter."
  
  "Jij? Ons kind?" riep de graaf perplex uit. "Hoe kan dat nou?"
  
  "Dat zit zo," legde het meisje uit, "ik ben ontvoerd door een heks die dat kind in mijn plaats in de wieg heeft
  gelegd. Ik ben nu al eenentwintig jaar bij haar."
  
  Even was het stil. Toen vroeg het meisje de graaf: "Hebben jullie destijds niet een bal gegeven?"
  
  "Dat klopt ja, ik herinner me dat bal nog als de dag van gisteren."
  
  "En is er toen niet een zilveren lepel gestolen?"
  
  "Dat is waar ook!" zei de graaf met toenemende verbazing.
  
  "En wat hebben jullie toen met de huishoudster gedaan?"
  
  "Die hebben we laten kastijden wegens diefstal."
  
  "En een tijdje later, gaven jullie toen niet weer een bal? En is er bij die gelegenheid niet een zilveren beker
  gestolen?"
  
  "Klopt," prevelde de graaf.
  
  "Die huishoudster, dat was geen slecht mens," zei het meisje, "wij hebben toen die beker gestolen! Ik hoop
  dat het nu duidelijk is dat ik jullie dochter ben, en deze jongeman hier wil ik als echtgenoot."
  
  "Waar heb je die arme sloeber in godsnaam opgeduikeld?" vroeg de graaf.
  
  Het meisje vertelde: "Het was kerstavond en deze schat zat in het badhuisje op zijn citer te spelen. Toen
  vroeg ik of ik naar hem mocht kijken. Dat mocht. Ze stuurden me naar binnen om voor hem te dansen en ze
  bevalen me hem te kussen, want we wilden hem inpalmen. Maar deze snuiter was ons te slim af! Twee
  avonden achtereen bracht ik vrijblijvend met hem door. Maar de derde avond gooide die rakker me een kruis
  om mijn hals, en toen ben ik bij hem gebleven. De volgende morgen ben ik hem achternagelopen. Kortom,
  zo heeft hij mij uit de ban van die heksen verlost."
  
  De graaf erkende het meisje als zijn dochter. "Maar wat moeten we nu beginnen met dat kindje dat al
  eenentwintig jaar bij ons is?" vroeg hij. "Er zit maar een ding op," sprak het meisje op gedecideerde toon. "Je
  moet een brandstapel laten bouwen en die aansteken en mij dan het kind geven!" Ze brachten haar het
  poppedeintje, dat zij met een fluks gebaar op een grote spa legde en met een boogje in het vuur wipte. De
  ontzette heksen krijsten uit het raam: "Verbrand ons kind niet!" Maar reeds sloegen de vlammen hoog op, de
  huid van het kindje barstte open en spatte van het lijfje af, en toen de vuurzee luwde bleek er van het
  heksenkind niets anders over te zijn gebleven dan een klomp elzenhout.
  
  Het meisje liep naar haar aanstaande toe en toonde hem de houten stomp te midden der smeulende resten
  van de brandstapel, en de graaf zei tegen hem: "Het lijkt me dat jullie maar eens moesten gaan kijken hoe
  het met je huis is!" - "Maar ik heb niet eens paarden voor de reis erheen," antwoordde de jongeling. De graaf
  liet paarden en een gerieflijke reiskoets voor ze aanrukken en gaf hun bovendien ook nog een koetsier, en zo
  reden ze in ongekende luxe naar het huisje waar de jongeman gewoond had. Zijn povere hut maakte een
  armzalige indruk en de graaf sprak: "Over een maand staat hier een degelijk huis van steen!" Ze bouwden
  een mooi stenen huis voor hem, waar hij met zijn jonge bruid introk, en daar, in dat fraaie en deugdelijke
  bouwwerk, wonen ze nu nog.